Wczoraj skakałam po tabelkach jak koziołek a dzisiaj

okazało się, że system nie zapisał wyników pracy.

Idę zjeść bułkę posmarowaną rozpaczą. Nie wiem co będzie po bułce.

Ten wiersz służy za model przeżywania teraźniejszości,

choćby roślinność była bujna a zwierzęta przyjazne.

O jednym ze zwierząt zdążyłam już wspomnieć. "Zdążyłam" przypomina

mechanizm zabawki. Tata naprawi. Kto mógłby być tatą? Kto psuje?

Miej mnie w opiece, gdy wyglądam przez okno rozumienia i widzę

rozległe pola czasu,  złoża bycia w koszyku. Niosę go czy wypełniam?